Një bistro lagjeje që i bën të gjitha si duhet

Por ka diçka për t'u thënë për të provuarit e një gjëje në vend që të lexosh për të, kështu që e bëra. Për një muaj. Si duhet. Ajo që vijon është një rrëfim i sinqertë i asaj që ndodhi.

Ditët e para ishin, sinqerisht, të vështira. Jo në mënyrë dramatike, por ashtu si çdo zakon i ri është i vështirë: vazhdon të harrosh, pastaj të kujtohet, pastaj ndihesh pak i mërzitur me veten.

Pushoi së ndieri si detyrë dhe nisi të ndihet si pjesë e ditës

Nga java e dytë diçka kishte ndryshuar. Nuk ishte se u bë e lehtë, saktësisht, por pushoi së ndieri si detyrë dhe nisi të ndihet si pjesë e ditës, ashtu si larja e dhëmbëve është pjesë e ditës.

Pyeta një eksperte nëse ajo që vëreja ishte reale apo thjesht po i kushtoja vëmendje diçkaje që normalisht do ta kisha injoruar. "Sinqerisht, të dyja," tha ajo. "Dhe kjo s'është gjë e keqe. Vëmendja është pjesa më e madhe e përfitimit."

Java e parë

Nëse do të filloja sërish, do të isha më pak ambicioz. Gabimi më i madh që bëra ishte të përpiqesha ta bëja në mënyrë perfekte, çka do të thoshte se herën e parë që rrëshqita, ndjeva sikur gjithçka kishte dështuar. Nuk kishte. Thjesht duhej një dorë më e lehtë.

A do ta rekomandoja? Me kujdes, po. Jo si transformim, sepse s'është i tillë, por si një rregullim i vogël dhe i këndshëm që kushton thuajse asgjë dhe jep pak më shumë se sa merr.

Një muaj më vonë, vazhdoj ta bëj. Jo çdo ditë, dhe jo me ndonjë disiplinë të veçantë, por mjaftueshëm shpesh që të jetë bërë e imja. Kjo, në fund, është ndoshta thelbi.