Kriza e strehimit nuk zgjidhet me slogane. Kërkon guxim

Pra, ja një propozim modest. Në vend të një rishikimi tjetër, një konsultimi tjetër, një deklarate tjetër të formuluar me kujdes që s'angazhohet për asgjë, le të provojmë diçka. Le të jetë e vogël. Le të jetë e papërsosur. Por le të jetë reale, dhe le të jemi të ndershëm për çfarë ndodh kur provojmë.

Sepse alternativa është ajo që kemi tani: një rrëshqitje e ngadaltë, e ndërprerë nga indinjata, e ndjekur nga heshtja. Dhe heshtja, në fund, është pjesa që bën më shumë dëm.

Kemi ndërtuar një sistem shumë të mirë në shpjegimin e arsyeve pse asgjë s'mund të bëhet, dhe shumë të keq në të bërit e çfarëdo gjëje

Nuk pretendoj se kam të gjitha përgjigjet. Por jam gjithnjë e më i sigurt se as pyetjet e duhura nuk po i bëjmë, dhe se derisa ta bëjmë, përgjigjet që marrim do të vazhdojnë të na zhgënjejnë.

Ka një lloj të veçantë heshtjeje që bie mbi një dhomë kur dikush thotë diçka dukshëm të vërtetë që askush tjetër s'ka qenë i gatshëm ta thotë. Kam qenë në shumë dhoma të tilla kohët e fundit.

Alternativa

Le të jem i qartë për atë që nuk argumentoj. Nuk them që njerëzit që marrin këto vendime janë budallenj, apo keqdashës, apo që nuk u intereson. Shumicës u intereson shumë. Pikërisht kjo e bën rezultatin kaq frustrues.

Problemi nuk është mungesa e ideve. Kushdo që ka kaluar 10 minuta në sektor mund të rendisë një duzinë gjërash që do të ndihmonin. Problemi është mungesa e guximit, dhe një kulturë politike që ndëshkon njerëzit për të provuar diçka dhe i shpërblen për të mos thënë asgjë.