Politika jonë është bërë sport për spektatorë. S'është çudi që njerëzit shkëputen

Ka një lloj të veçantë heshtjeje që bie mbi një dhomë kur dikush thotë diçka dukshëm të vërtetë që askush tjetër s'ka qenë i gatshëm ta thotë. Kam qenë në shumë dhoma të tilla kohët e fundit.

Le të jem i qartë për atë që nuk argumentoj. Nuk them që njerëzit që marrin këto vendime janë budallenj, apo keqdashës, apo që nuk u intereson. Shumicës u intereson shumë. Pikërisht kjo e bën rezultatin kaq frustrues.

Kemi ndërtuar një sistem shumë të mirë në shpjegimin e arsyeve pse asgjë s'mund të bëhet, dhe shumë të keq në të bërit e çfarëdo gjëje

Problemi nuk është mungesa e ideve. Kushdo që ka kaluar 10 minuta në sektor mund të rendisë një duzinë gjërash që do të ndihmonin. Problemi është mungesa e guximit, dhe një kulturë politike që ndëshkon njerëzit për të provuar diçka dhe i shpërblen për të mos thënë asgjë.

Mendoni për një çast numrat. Jo ata që shihni në tituj, të zgjedhur për dramën e tyre, por ata të mërzitshmit poshtë tyre: trendet e ngadalta e të vazhdueshme që kanë lëvizur në një drejtim për 20 vjet, ndërsa të gjithë debatonin për diçka tjetër.

Alternativa

Fola javën e kaluar me një grua që merret me këtë gjë për pjesën më të madhe të jetës së saj të rritur. Nuk ishte e zemëruar, çka më befasoi. Ishte e lodhur. "Pushova së prituri që dikush ta rregullojë," më tha. "Tani thjesht dua që të pushojnë së shtiruri se do ta bëjnë."

Asgjë nga këto nuk është e pashmangshme. Vende të tjera janë përballur me të njëjtat zgjedhje dhe kanë bërë zgjedhje të ndryshme, jo gjithmonë me sukses, por të paktën me ndershmërinë për të pranuar se një zgjedhje po bëhej. Kjo ndershmëri është ajo që na mungon.

Pra, ja një propozim modest. Në vend të një rishikimi tjetër, një konsultimi tjetër, një deklarate tjetër të formuluar me kujdes që s'angazhohet për asgjë, le të provojmë diçka. Le të jetë e vogël. Le të jetë e papërsosur. Por le të jetë reale, dhe le të jemi të ndershëm për çfarë ndodh kur provojmë.