Galeria e re gjigante hapet në ish-termocentralin

Fundi do t'i ndajë njerëzit. Disa do ta gjejnë tepër të papritur, të tjerë tepër të rregullt. Unë e gjeta pikërisht të duhur: një përgjigje për një pyetje që filmi e bënte, shumë qetë, që nga fillimi.

Është e rrallë të hasësh diçka kaq të sigurt, kaq të realizuar plotësisht, që s'duket se përpiqet të të bëjë përshtypje. Thjesht është ajo që është, dhe të beson që ta takosh atje.

Asgjë s'shkon dëm. Çdo kuadër, çdo replikë, çdo heshtje bën diçka

Nëse gjen publikun që meriton, është çështje tjetër. Por ata që e gjejnë, dyshoj se do ta mbajnë me vete për një kohë të gjatë.

Fillon qetë, thuajse duke kërkuar falje, dhe për 20 minutat e para mund të pyesni veten nëse do të ndodhë fare ndonjë gjë. Pastaj ndodh diçka, dhe nga ai çast është e pamundur të heqësh sytë.

Një vizion i veçantë

Ajo që e bën të jashtëzakonshëm nuk është subjekti, që mund të përmblidhet në një fjali, por saktësia me të cilën është renditur çdo element. Asgjë s'shkon dëm. Çdo kuadër, çdo replikë, çdo heshtje bën diçka.

Interpretimi kryesor është një mrekulli përmbajtjeje. S'ka fjalime të mëdha, s'ka momente të dukshme katarsisi, vetëm një grumbullim i ngadaltë zgjedhjesh të vogla që, në fund, është bërë thuajse padurueshëm prekës.

"Doja të ndihej si një kujtim," më tha regjisorja kur u takuam në një kafene pranë festivalit. "Jo një histori që dikush ta tregon, por diçka që gjysmë të kujtohet se të ka ndodhur ty."

Ka të meta, natyrisht. Pjesa e mesme lëshon pak, dhe një nënsubjekt me një fqinj futet me kujdes dhe pastaj thjesht braktiset. Por këto janë vërejtje të vogla për një vepër që është, në çdo aspekt të rëndësishëm, e gjallë.